Dat overkomt mij niet! Of toch wel? Het verhaal van de kikker.

Geen reacties

Vandaag hoorde ik een verhaal  waardoor ik wist dat ik dit blog moet schrijven. Het verhaal gaat over een Nederlandse vrouw die naar het buitenland verhuist en daar compleet in een sociaal isolement terecht komt. En voordat je denkt: ‘dat overkomt mij niet’,  lees eerst even verder. Want het ‘geniepige’ zit hem juist in de kleine, langzame veranderingen in je leven die je in eerste instantie niet door hebt.

Dat je niet van de een op de andere dag in een bepaalde situatie belandt laat ik ook zien aan de hand van mijn eigen, persoonlijke verhaal. Voor het eerst schrijf ik over welke veranderingen ik doormaakte na mijn emigratie en hoe dit uiteindelijk eindigde in een scheiding.

Alleen

Een opmerking vooraf

* Het gaat in dit blog niet om goed of fout. Het is niet mijn bedoeling om een waardeoordeel te geven. Het gaat er niet om of iemand iets fout heeft gedaan, een verkeerde beslissing heeft genomen of het eigen schuld is.


* Het voorbeeld is anoniem om te voorkomen dat iemand zich herkent of herkend wordt.

Eenzaam op het Spaanse platteland

Het verhaal dat ik hoorde ging over een Nederlandse vrouw op het Spaanse platteland. Zij heeft een klein kindje en is van plan te gaan trouwen me haar Spaanse vriend. Naar mate de tijd vordert neemt haar zwager steeds meer de voorbereidingen van de bruilof over. Alles wat zij wil vindt hij te duur, of niet handig, of niet gepast. Alles wat hij wil wordt door zijn broer (haar verloofde) goedgekeurd en gaat wel door.

Zij woont erg afgelegen en heeft zelf geen rijbewijs. Overal waar ze heen wil moet ze door iemand anders worden gebracht. Haar verloofde blijkt behoorlijk jaloers en wil bijvoorbeeld niet dat zij met haar collega’s op stap gaat. Haar verloofde werkt zelf niet, dus ze leven van haar inkomen.

Ze twijfelt wat ze moet doen, want alle plezier is uit de voorbereidingen verdwenen en ze twijfelt steeds meer of ze überhaupt nog wel wil trouwen. Ze vraagt om raad.

Twijfel slaat toe.

Hoe kan het zover komen?

Mijn eerste reactie was: ‘Hoe heeft het zo ver kunnen komen’? Hoe kan het dat je zo afgelegen woont (zonder rijbewijs), afhankelijk bent voor je gaan en staan, met een klein kind, een relatie hebt waarin je je plekje moet verover tegenover je zwager en dan ook nog plannen hebt om te gaan trouwen? Misschien is dit ook wel jouw eerste reactie.

Hier is dus de waarschuwing op zijn plaats om niet te gaan oordelen 😉

Het verhaal van de kikker

Situaties ontstaan vaak gradueel. Ze worden van tijd tot tijd een beetje erger zonder dat je het echt in de gaten hebt totdat het te laat is. Hier verwijs ik graag naar het verhaal van de kikker.

Een bioloog die geïnteresseerd was in de effecten van temperatuurstijging heeft eens een experiment uitgevoerd met kikkers om te testen waar hun temperatuurgrens ligt. Het zijn immers amfibieën die bijna overal voorkomen en zich perfect kunnen aanpassen aan hun omgeving. De eerste kikker deed hij in een ruime glazen kom met koud water. De glazen bol was ondiep. De Kikker zou er gemakkelijk uit kunnen springen. De glazen kom zette hij op een zacht vuurtje. Vervolgens verhoogde hij de watertemperatuur telkens met 5 graden celsius en stopte er vervolgens een andere kikker bij in. Hoe warm het water ook werd, de kikkers bleven allemaal zitten.

Op een zeker moment stopte de bioloog weer een kikker in het inmiddels erg warme water. Maar deze kikker sprong er onmiddellijk weer uit. Hij probeerde nog een andere kikker, maar hierbij gebeurde precies hetzelfde. De kikkers die nog steeds in het hete water zaten waren inmiddels helemaal suf geworden. Niet in staat om ook maar iets te doen. Hier stopte de bioloog zijn experiment. Anders zouden ze door oververhitting zijn omkomen. Het verhaal van de gekookte Kikker kan op een aantal manieren worden uitgelegd.

Wat het in ieder geval aangeeft is dat veranderingen anders of harder kunnen gaan dan je zelf in de gaten hebt. Dat ze in eerste instantie zelfs lekker warm kunnen aanvoelen. Maar dat ze, als je niet uitkijkt, fatale gevolgen kunnen hebben voor je eigen toekomst. Alleen die ene kikker van buiten, die snel weer uit de kom springt, voelde dat er iets goed mis was. Dat ondanks de aanwezigheid van zijn soortgenoten, zijn grens is bereikt en hij een andere plek zal moeten opzoeken.

bron: http://www.woonlab.nl/verhaal_van_de_gekookte_kikker

Situaties ontstaan vaak langzaam

Het is belangrijk je te realiseren dat situaties in je leven vaak langzaamaan ontstaan:

  • Niet van de een op de andere dag.
  • Het verloop gaat gradueel. Het wordt steeds een beetje erger.
  • In het begin is het zelfs aangenaam.

Extra omstandigheden die meespelen in het buitenland

  • Minder sociaal vangnet waar je in een eerder stadium bij kunt aankloppen.
  • De roze bril verbloemt een hoop in het begin.
  • Minder kennis van de taal en de cultuur, waardoor het moeilijker is om gedrag (bijvoorbeeld van familie) te begrijpen.
  • Cultuurverschillen kunnen negatief bijdragen aan de situatie. Zo kan het in een land heel gewoon zijn dat de familie zich overal mee bemoeit. Als jij dat zelf niet gewend bent ga je misschien twijfelen aan jezelf, of zie je de scheidingslijn tussen wat normaal en wat niet meer normaal is minder goed.

Mijn eigen verhaal

De aangename warmte in het begin

Als ik naar mijn eigen leven kijk van het  afgelopen anderhalf jaar herken ik in dat graduele verloop van het veranderen van je situatie. Toen ik net in Frankrijk was vond ik het heerlijk om niet te gaan werken. Om eerst alles thuis op orde te hebben (kind naar school, administratie geregeld, de buurt verkennen etc.) Ik had duidelijk nog een roze bril op en genoot van alles om me heen.

Missen van de nodige contacten

Na een tijdje begon ik een baan te missen en dan voornamelijk het contact met collega’s, de intellectuele uitdaging en het hebben van een eigen inkomen. Doordat ik niet werkte en mijn man wel, vond ik dat ik alle verantwoordelijkheid had voor het huishouden. Terwijl ik daar helemaal niet goed in ben. Ik worstelde met van alles: schoonmaken, boodschappen doen, eten koken, wassen etc. Uiteindelijk was ik zelf niet blij en mijn man ook niet.

Cultuurverschil – geen parttime banen

Een vaste baan in Frankrijk wilde ik niet. Hier kwam een cultuurverschil om te hoek kijken. Er zijn weinig tot geen parttime banen. In veel gezinnen werken beide ouders fulltime. Kinderopvang voor en na school is heel normaal. Maar dat wilde ik niet. Ik wilde mijn dochter gewoon uit school kunnen halen. En er voor haar zijn in dit nieuwe land ( en daar speelt wellicht ook een schuldgevoel mee).

Zoektocht duurde voort

Ik ging dus op zoek naar online werk. Dit kon ik vanuit huis doen, in de uren die ik naast het huishouden ‘over had’. Ik werkte eerst freelance als vertaler en copywriter. Dit bleek uiteindelijk niet rendabel genoeg en ik werd er ook niet echt vrolijk van. Vaak zat ik nog avonden te werken om een opdracht af te maken. Niet echt gezellig voor het thuisfront. Er moest iets veranderen. Op een dag vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats: Ik begon als online coach. En begon ik De emigratiecoach.

Ik was ook een kikker – te lang blijven zitten

Eind goed, al goed zou je denken. Maar helaas was dat niet zo. In mijn zoektocht, die een aantal maanden duurde, was ik vooral gericht op mezelf. Terwijl ik zocht naar een manier om mijn leven in het buitenland vorm te geven verloor ik het contact met mijn man. In november vorig jaar zijn we gescheiden en inmiddels onze eigen weg gegaan, natuurlijk wel met de gedeelde zorg voor onze dochter.

Word op tijd wakker!

Stel jezelf de vraag!

De meesten van ons vertrekken vol goede moed naar het buitenland om een mooi avontuur aan te gaan. We vertrekken niet met het idee dat het allemaal helemaal mis kan lopen. Gelukkig gebeurt dat ook niet altijd. Maar het is wel goed om regelmatig een check te doen of je nog op het spoor zit dat je voor jezelf had bedacht. Dat kun je doen door jezelf de volgende vraag te stellen:

Hoe ziet jouw leven er over 12 maanden uit? Stel je eens voor dat er niks verandert aan jouw situatie? Hoe leef je dan? Ben je dan nog steeds gelukkig met je leven?

Ga de verschillende aspecten in je leven op deze manier eens na:

  • Je spreekt over 12 maanden de taal nog niet goed? Wat betekent dit voor jou en je sociale contacten, voor je mogelijkheden tot werk etc?
  • Stel je bent over 12 maanden nog steeds afhankelijk van het inkomen van je partner? Wat doet dat met je zelfstandigheid?
  • Stel je hebt nog steeds geen ritme gevonden in je nieuwe leven. Hoe ziet je leven er dan uit over 12 maanden?
Verhaal

Is het antwoord dat je dan nog steeds happy bent met de keuzes die je hebt gemaakt en hoe het nu gaat? Gefeliciteerd! Dat is hartstikke mooi.

Is het antwoord nee. Ben jij niet tevreden hoe je leven er dan uit ziet? Dan is het tijd om daar nu al wat aan te veranderen. Voordat het te laat is. Zorg dat je geen kikker wordt die te lang in het steeds warmere water is blijven zitten.

Kleine stapjes naar verandering

Eén van mijn motto’s is dat het belangrijk is om in beweging te blijven. Het maakt niet uit of je grote of kleine stappen neemt, als je maar in actie komt. Wat is een kleine stap die jij kunt doen om je leven anders te gaan inrichten?

Wil jij alvast drie tips om je thuis te voelen in het buitenland? Vraag dan het gratis ebook aan.

Please follow and like us:
error
Vorig bericht
De expatcurve – de naakte waarheid deel 2
Volgend bericht
Emigreren naar Mallorca – Het verhaal van Erna

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu