In mijn blog van twee weken geleden schreef ik over waarom emigreren zo leuk is. En ja deze hele stap van emigreren is mij enorm meegevallen en heeft me echt positief verrast. Maar natuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn en zijn er genoeg momenten waarop ik me serieus afvraag waarom ik dit gedaan heb. Vorige week nog had ik zo’n moment. In een Facebookgroep schreef ik er dit over:

Vandaag echt even zo’n moment dat ik me afvroeg waarom ik ‘zo nodig’ naar het buitenland wilde. ‘Stomme’ Franse taal… Ik red me aardig, maar vandaag op het schoolplein.. grrrhhh. Blijkbaar was er iets gebeurd op school want een aantal ouders waren in ‘rep en roer’. Er is een jongetje op school gekomen wat andere kindjes pijn doet (knijpen, slaan enzo). Sommige ouders hebben hierover geklaagd en dat was wat hoog opgelopen met de oma van het desbetreffende kind. De ouders waren volop met elkaar in gesprek/discussie en ik begreep er dus helemaal niks van. Niks nopes nada! Ik wist niet eens of mijn dochter er ook last van had gehad. (Bleek later van niet overigens). Ik voelde me echt verloren en ik baalde dat ik de taal niet goed genoeg machtig was… Toen dacht ik wel even, was ik maar weer in NL….’

1. Stomme taal!

Sinds onze geboorte communiceren we met mensen. Eerst met geluidjes en gebaren en later met onze taal. Krijg je ineens te maken met een andere taal die je niet vloeiend spreekt mis je een hele belangrijke manier om te communiceren met je omgeving.

De moeilijkste momenten voor mij zijn:

  • Emoties uiten: ja dat kan ik dus echt niet goed. Wat ik voel, wat ik denk, de nuances in een zin leggen. Terwijl je juist heel veel emoties doormaakt na een emigratie en het fijn is als je die ook in de nieuwe taal kunt uiten.
  • Je dommer voelen dan je bent. Als reactie op mijn berichtje schreef iemand dat zij zich ook meteen dommer voelde in de nieuwe taal. Dat herken ik. Je woordenschat is beperkt, je moet langer nadenken over wat je zegt en soms zeg je maar niks omdat het je niet weet hoe je iets moet zeggen. Voor je idee kom je veel dommer over dan je in werkelijkheid bent.
  • Groepen: 1 op 1 red ik me aardig. Als ik iemand kan aankijken en goed hoor wat hij/zij zegt. In groepen gaat dit contact vaak verloren. Je ziet iemands gezicht minder goed en mensen praten door elkaar. Als er ook nog geluid bij is (denk aan een feestje ofzo) dan is het vaak kansloos om iemand goed te begrijpen.

2. Je familie missen

Verder weg zijn van je familie en vrienden. De fysieke afstand is groter en dat doet soms heel erg pijn. De vervelendste momenten zijn:

  • Er niet kunnen zijn als iemand in de familie ziek is. Weten dat je moeder ziek is en je niet langs kunt gaan om haar even op te beuren. Of je zus/broer waarvan je weet dat die even niet zo lekker in zijn vel zit. Je kunt niet zomaar langsgaan voor een praatje. Dat doet pijn. Het schuldgevoel schiet omhoog. Dat zijn dus hele moeilijke momenten.
  • Bijzondere momenten missen: ik weet zelf nog dat mijn zus jarig was. Mijn moeder vertelde dat ze met haar ging lunchen. En hoe ‘normaal’ dit misschien ook was. Ik voelde me rot dat ik niet mee kon. Het gekke was dat ik waarschijnlijk in Nederland ook helemaal niet mee had gekund vanwege werk of zo, maar toch vond ik het heel erg dit te moeten missen. Het leven in Nederland gaat gewoon door en daar kan je niet altijd fysiek aan deelnemen.
  • Als je zelf niet lekker bent: als je zelf ziek bent of iets mankeert dan is het fijn als je dichtbij je familie en vrienden bent. Als ik ziek ben dan voel ik me sowiezo al ‘down’ en dan mis ik mijn familie en vrienden nog meer.

3. Alles kost extra energie

Niks lijkt vanzelf te gaan. Zeker in het begin na je emigratie. Je moet alles opnieuw uitzoeken en regelen.

  • Een nieuwe huisarts, tandarts, garage, ‘noem het maar op’ zoeken kost extra energie. Zeker in combinatie met de taal is dit een uitdagende periode. Niets is meer vanzelfsprekend en draaide je je in Nederland je hand niet om voor een bezoekje aan bijvoorbeeld de apotheek, in het nieuwe land is het een ware uitdaging.
  • Uitgenodigd worden voor een feestje en niet weten hoe dat werkt. Hoe groot het cadeautje mag zijn? Of het de bedoeling is dat je er bij blijft als ouder of niet? Allemaal dingen waar je de eerste keer achter moet zien te komen. Niks is meer vanzelfsprekend.

Het eerste halfjaar deed ik ’s middags regelmatig een dutje. Zo moe was ik van al het geregel en uitzoek werk. Gelukkig bleek dit maar tijdelijk en wordt het steeds gemakkelijker.

4. Schuldgevoel & twijfel

Is dit wel goed voor mijn kind? Wat doe ik mijn ouders aan? Was dit wel de juiste keuze? Krijg ik geen spijt. Wat als ik….

  • Kinderen: als je als ouders emigreert neem je die beslissing ook voor je kinderen. Dit kan gepaard gaan met een groot schuldgevoel.

Mijn grootse schuldgevoel heb ik voor mijn dochter. Zeker toen zij moest wennen heb ik daar regelmatig last van gehad. Dan had ik haar met zachte drang het schoolplein op geduwd (‘mam ik wil niet naar school, mam ze begrijpen me niet, mam ik weet niet wat ik moet zeggen als ik met plassen’). Zat ik zelf in de auto een potje te janken omdat ik het zo zielig vond en me schuldig voelde dat ik haar dit had aangedaan.

niet leuk

  • Ouders: schuldgevoel naar je ouders en familie toe. Zeker als ze ouder worden en je wilt er voor hen zijn. Vanuit het buitenland is dat gewoon moeilijker. En kun je er niet altijd voor ze zijn als dat nodig is.
  • Twijfel over je keuze: heb ik hier wel goed aan gedaan? Is dit allemaal wel de moeite waard?

5. Sociaal isolement & afhankelijkheid partner

Sociaal op punt nul zitten. Niemand in je omgeving kennen (buiten je eigen gezin). Afhankelijk van hoe je bent ingesteld duurt deze periode korter of langer. Eenzaam zijn is vooral lastig om de moeilijke momenten waarin je wel wat gezelschap kunt gebruiken. Tips om opnieuw een sociaal leven op te bouwen lees je hier. Als je partner een nieuwe baan heeft en jij gaat mee kan er ook een ‘onbalans’ ontstaan in je eigen onafhankelijkheid. Als je zelf bijvoorbeeld altijd gewerkt hebt dan is dat een nieuwe rol en situatie waar je mee om moet leren gaan. De moeilijkste momenten:

  • Fikse ruzie: dat gebeurt natuurlijk in het buitenland ook. En ‘thuis’ zou je misschien je vriendin gebeld hebben en op de fiets zijn gesprongen om een bakkie te doen. Als je niemand kent is dat dus niet mogelijk. Op zo’n moment is ‘Remy, alleen op de wereld’ er niets bij 😉
  • (Tijdelijk) een nieuwe rol als ‘huisvrouw’ of ‘niet-werkende’. Voor mij was dat wel even schakelen. Na 17 jaar gewerkt te hebben (met vaak een hulp in de huishouding). In het begin vond ik het heerlijk, maar na een tijdje vond ik het niet meer zo leuk. Stofzuigen heb ik echt een hekel aan en strijken trouwens ook ;). Daarnaast mistte ik de deadlines en werkgerelateerde uitdagingen.
  • Financiële afhankelijk van je partner: geen eigen inkomen meer hebben en financieel afhankelijk van mijn man. Dat maakte mij kwetsbaar en ik verloor echt een deel van mijn ‘onafhankelijkheid’.

Conclusie

Emigreren kent ook zijn schaduwkanten. Het is niet alleen maar leuk. Soms denk ik echt ‘waarom’ heb ik dit gedaan… Maarja dan kijk ik naar buiten en zie ik de tuin met olijf-, en palmbomen en in de verte de stad Grasse op de glooiende heuvels liggen (in de zon). Dan weet ik het weer.

Droom jij van emigreren? Of heb je al concrete plannen en wil je daar eens over van gedachte wisselen? Stuur me dan een berichtje op contact@deemigratiecoach.nl. Ik hoor graag van jou. Wil je weten hoe je een start kunt maken met je plannen? Vraag dan de 100 emigratietips op.

 

Please follow and like us:
Vijf redenen waarom emigreren niet leuk is!

6 gedachten over “Vijf redenen waarom emigreren niet leuk is!

  • 6 oktober 2017 om 11 h 40 min
    Permalink

    Steengoed artikel! Het laat inderdaad ook die andere kant zien. Daar moet je je ook bewust van worden als je wilt emigreren.

    Beantwoorden
    • 6 oktober 2017 om 15 h 12 min
      Permalink

      Dank je wel. Zeker goed om je bewust van te zijn.

      Beantwoorden
  • 16 januari 2018 om 8 h 20 min
    Permalink

    Helemaal waar! Alles wat in het artikel wordt genoemd heb ik zelf ervaren maar het is het waard geweest! Ik heb nu eindelijk het leven wat ik wilde in Zwitserland. Het was hard werken en heeft veel energie gekost maar ik ben nu veel gelukkiger en we hebben een hoge levensstandaard en wonen in een prachtig land, in een mooi huis in de natuur! Dit had ik nooit willen missen.

    Groeten uit Chaumont – Zwitserland

    Beantwoorden
    • 16 januari 2018 om 10 h 41 min
      Permalink

      Hoi, bedankt voor je reactie! Wat goed om te horen dat het het allemaal waard is geweest. Groetjes, Aimee

      Beantwoorden
  • 3 september 2018 om 20 h 57 min
    Permalink

    Ondanks dat dit al een ouder artikel is toch graag even reageren. wij denken erover toch de stap te zetten, helemaal naar Nieuw-Zeeland. mijn man kan daar zo aan de slag, heeft al permanent residency door eerder verblijf van vijf jaar. Samen zijn we ook al met de toen heel kleine kinderen een jaar teruggeweest. Fantastische plek, zeker niet alleen maar alles rozengeur maar toch. We zouden daar veel meer tijd met elkaar hebben ondanks zijn baan, die daar goed geregeld is, scholen voor de kinderen zijn goed en ze kunnen al een mondje engels. Ik vind het zelf een fijn land, ook gemerkt dat ik er denk ik wel kan aarden. Maar….. Het zijn mijn vaders enige kleinkinderen…Ik ben zijn enige kind. Man zou familie ook missen, maar komt uit grote familie. Mijn schuldgevoel is torenhoog…Mijn papa is alleen, ik zou het echt voelen als ‘ in de steek laten’ Aan de andere kant steekt het gevoel op ‘en ons leven dan?’ jobsbewijs (na veel nadenken en onderzoek) voor ons de beste optie, in kwaliteit van leven ook. Hoe hakken we de knoop door….Fijn dat het voor jou een goede beslissing is gebleken!

    Beantwoorden
    • 5 september 2018 om 17 h 12 min
      Permalink

      Hoi, bedankt voor je openhartige reactie. Dat is een moeilijke beslissing waar je voor staat. En er is ook geen eenduidig antwoord op. Ik vermoed dat als je het 10 mensen vraagt ze allemaal een ander antwoord geven. Varierend van ‘hoe kan je dat je vader nou aan doen’ tot aan ‘het is jouw leven, dus doe wat jij wilt’. Jij zult zelf deze beslissing moeten nemen. Wat ik je aanraad is om ‘het schuldgevoel’ te onderzoeken. Waar voel je je precies schuldig over? Onderzoek dat gevoel en kijk of daar oplossingen voor zijn. Ik denk wel dat het belangrijk is de knoop op een gegeven moment echt door te hakken, anders blijf je wellicht tussen wal en schip hangen en geniet je niet (of minder) van het leven dat je nu hebt. Mocht je een keer willen praten hierover neem dan contact met me op via contact@deemigratiecoach.nl

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.