Gaat Frankrijk op slot? Het besef komt en daarmee de eerste tranen.

Geen reacties

Ik krijg een berichtje van een vriendin: ze heeft goede contacten met de Franse regering en adviseert me om morgen toch nog wat extra boodschappen te doen. De boel gaat hier waarschijnlijk op slot; sociale onthouding gaat ingesteld worden. Het verbaast me niet echt want als land dat tussen Italië en Spanje in ligt, waar de noodtoestand al geldt, is het natuurlijk niet de vraag óf deze maatregelen komen in Frankrijk, maar wanneer.

De eerste mondmaskers

Op weg naar de winkel zie ik een vrouw met een mondmasker in de auto rijden. Ze zit ook nog eens met de telefoon aan haar oor. Het ziet er heel surrealistisch uit. Als de situatie niet zo ernstig was geweest had ik er om gelachen. In de winkel is het een drukte van jewelste. Iedereen is aan het inslaan en het is ook snel duidelijk wat allemaal. Lege schappen bij de conserveren, de rijst en de pasta. Het WC-papier is hier ook op. Wel nog wat keukenpapier, dat zal in nood ook werken…

Lege schappen

Hamsteraanval

Terwijl ik zo door de winkel loop, bekruipt mij een hamstergevoel. Ik was echt niet van plan om heel veel extra in te slaan, maar als ik zo al die mensen zie. Het onheilspellende gevoel dat ik niet weet wat me precies te wachten staat, zorgt ervoor dat ik ook extra dingen in mijn karretje ga leggen. Eerst wat extra fruit en groente, dan toch ook nog maar wat extra vlees en vis. En ja rijst en pasta vergaat niet snel, dus dat kan geen kwaad. Een extra blikje doperwtjes, nog twee flessen wijn, wat chips.

Voordat ik het weet word ik overvallen door een hamsterbui. Ik houd me in: we zullen toch wel boodschappen mogen blijven doen? Uiteindelijk is mijn kar toch aardig vol. Ik geef toe niet alles is noodzakelijk. De citroentaartjes waren in de aanbieding en daar ben ik dol op; Ik zal mezelf toch ook een beetje moeten verwennen de komende dagen. Het wordt al ingewikkeld genoeg.

Hamsteren…

De eerste tranen

Mijn beste vriendin hier in Frankrijk stuurt me ook een bericht. Ze vertrekt vandaag met de auto naar Nederland nu het nog kan. Ze wil bij haar Nederlandse vriend zijn als de boel hier op slot gaat. Daar heeft ze groot gelijk in. Het raakt me. Het besef dringt tot me door hoe we geraakt worden door deze pandemie en de maatregelen die genomen worden. Ik besef me dat ik haar voorlopig niet kan zien. Dat we elkaar ook niet zomaar even kunnen opzoeken. Dat geldt overigens ook voor mijn zus die zou komen, maar haar reis heeft moeten annuleren. Of mijn moeder begin april kan komen is nog maar de vraag. Het grote onbekende en de eenzaamheid komen ineens binnen en daarmee ook de eerste tranen.

Het is de spanning van de afgelopen weken die eruit komt. De TV beelden van zieke mensen, het bericht van die verpleegster in Italië die aangeeft hoe erg de situatie is. De scholen hier die sluiten, de maatregelen die steeds ‘strenger’ worden. En dat in een tijd dat je elkaar dus niet mag opzoeken. In een tijd waarin je wordt afgeraden bij je vrienden en familie te zijn.

Veel sterkte en wijsheid!

Gelukkig heb ik genoeg koffie in huis en ga ik zo nog maar een ‘bakkie troost’ nemen. Met een citroentaartje erbij; je moet toch wat om jezelf op te vrolijken. Ik wens iedereen veel sterkte en wijsheid. Zorg goed voor jezelf en je naasten.

Ps. Deze week organsiseer ik Online Koffie Café’s. Dit zijn momenten om met elkaar in contact te zijn in deze tijden waarin veel mensen gedwongen thuis zitten. Op de Facebookpagina van De emigratiecoach vind je er meer informatie over en kun je lezen hoe het werkt. Je bent van harte uitgenodigd.

Please follow and like us:
Vorig bericht
Waarom een croissant geen picknick is…

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu