Hoe is het voor een kind?

De afgelopen tijd kreeg ik regelmatig vragen over het emigreren met kinderen. En dan vooral de vraag hoe het voor hen is om deze stap te zetten. Ik vermoed dat veel ouders (zichzelf) deze vraag stellen. Als je als ouder de beslissing neemt om te emigreren neem je die ook voor je kinderen. Zelf weet je waarom je deze keuze maakt en wat je aankunt. Daar maak je je vaak geen zorgen over. Maar hoe het is voor je kind weet je natuurlijk niet. Terwijl het voor jou als ouder wel heel belangrijk is hoe het met je kind gaat.

Hoe een kind zich aanpast na een emigratie daar heb ik geen kant-en-klaar antwoord op. Kinderen verschillen onderling veel en daarmee ook de manier waarop ze een grote verandering als deze ervaren. Leeftijd en karakter spelen hierbij ook een grote rol. Toch zette deze vraag me aan tot het schrijven van dit blog waarin ik mijn eigen ervaring en die van mijn dochter in hoofdlijnen met jullie wil delen.

Uitgangssituatie

Hoe zag onze situatie eruit in maart 2015 toen wij naar Frankrijk vertrokken? Mijn dochter was toen 4 en in april van dat jaar werd zij vijf. In Nederland zat ze in de eerste groep van de kleuterschool en die heeft ze dus ¾ afgemaakt. Mijn dochter is enig kind en sprak de Franse taal nog niet. Ze is een vrolijk, opgewekt en sociaal ingesteld meisje.

Tussen het moment dat wij echt wisten dat we gingen emigreren en het daadwerkelijke vertrek zat ongeveer 4 maanden, al waren we er al wel langer mee bezig. Toen het definitief was hebben we het haar ook verteld en we hebben haar mee laten helpen met verhuisdozen inpakken. We kochten een eerste woordenboek Frans-Nederlands om haar spelenderwijs wat te vertellen over de Franse taal.

kind
Mijn dochter Sophie tijdens het pakken van de verhuisdozen

De overgang

Wij verhuisden in maart en omdat mijn dochter hier nog niet leerplichtig was besloten we haar eerst een paar weken thuis te houden. (Nog even los van het feit dat ik geen idee had hoe ik een school voor haar moest vinden, maar dat is een ander verhaal). Die eerste drie weken waren net vakantie. Het was lekker weer, ons huis leek net een vakantiehuisje en we gedroegen ons ook alsof we op vakantie waren (lees: ijsjes, ijsjes en nog eens ijsjes eten).

Na drie weken hebben wij haar hier in Frankrijk op school gedaan. Ze ging naar de tweede kleuterklas waar nog lekker veel gespeeld werd. Haar nieuwsgierigheid won het van het onbekende en de eerste weken (drie ongeveer) ging ze vrolijk naar school. Ze had veel afleiding, was supermoe als ze uit school kwam maar wel opgewekt.

De moeilijke periode

Na die eerste weken brak een moeilijkere periode aan. Aan de ene kant begon ze te beseffen dat het geen vakantie meer was. Dat we niet teruggingen naar Nederland. Dat ze niet meer met haar beste vriendinnetje kon spelen en ze had ook nog geen nieuwe vriendjes. Dus ze was in een soort van niemandsland. Ook werd het naar school gaan ‘gewoon’ en besefte ze dat ze hier ook iedere dag naar school moest.

Daarnaast kreeg ze steeds meer in de gaten dat ze ‘anders’ was dan de kindjes uit haar klas. Dan zei ze:‘ze kijken naar me mama’ en ‘ik versta ze niet’. In die periode werd het naar school brengen moeilijk. Als ze wakker werd en doorhad dat ze naar school moest huilde ze vaak. Ook in de auto naar school toe. Ik ging vaak met haar mee de klas in (wat in Frankrijk helemaal niet gewoon is, maar ja ik deed net of ik dat niet wist.) De juffrouw nam haar dan bij zich zodat ik weg kon gaan.

Het eerste nieuwe vriendje

Gelukkig kreeg ze op een gegeven moment een eerste vriendje. Een lief, klein jongetje dat zich over haar ontfermde. Mijn dochter vertelde wel eens dat, als het tijd was voor de lunch hij haar aan de hand meenam omdat ze dat zelf vanwege de taal niet begrepen had. Sinds die eerste vriendschap ging het langzaam beter. Ze begon meer van het Franse ritme te begrijpen, haar taal werd beter en ze kreeg nieuwe vriendjes. (Halleluja toen ze de eerste uitnodiging voor een verjaardagsfeestje kreeg ;))

Deze moeilijke periode heeft alles bij elkaar een week of acht geduurd. En is een van de moeilijkste periodes geweest voor mijn dochter en voor mij na de emigratie. Als ouder wil je toch maar 1 ding en dat is dat je kind ‘gelukkig’ is. In die periode heb ik ook het meeste last van schuldgevoelens gehad en me regelmatig afgevraagd waar ik in ‘hemelsnaam’ aan begonnen was.

Hoe is het nu?

We zijn hier nu bijna drie jaar. Mijn dochter is inmiddels van de kleuterschool naar de basisschool en het gaat heel goed met haar. Ze draait helemaal mee in de klas, heeft volop vriendjes en  heeft het erg naar haar zin. Ze praat vloeiend Frans en ik kan haar al niet meer volgen als ze met haar vrienden praat. Het vraagt tijd en geduld, maar het is helemaal goed gekomen!

Sophie met haar ‘nieuwe’ vriendjes
Het is goed gekomen 🙂

Tips

Naar aanleiding van mijn eigen ervaring wil ik een paar tips meegeven die de overgang voor kinderen wat gemakkelijker maken:

Voor de emigratie

• Praat over de emigratie en wat dit voor jou kind betekent
• Laat ruimte voor je kind om zijn gevoelens daarover te hebben en te uiten
• Help je kind met afscheid nemen van zijn omgeving (afscheidfeestjes, ‘een laatste keer…’ etcetera)
• Leer je kind over het nieuwe land
• Begin speels met wat woorden in de nieuwe taal te leren
• Laat je kind meehelpen met de voorbereidingen

Meer tips over emigreren met kinderen lees je in dit blog: Emigeren met kinderen – hoe doe je dat?

kind
Afscheid op school

Na de emigratie

• Heb geduld
• Zorg goed voor jezelf zodat je er (emotioneel) kunt zijn voor je kind
• Kijk of je vrijwilligerswerk kunt doen op de school zodat je zelf een beter beeld krijgt van de school en de kinderen (bijvoorbeeld in de schoolbibliotheek)
• Maak een spelletje van het leren van de nieuwe taal (geen verplichting)
• Onderzoek op welke manier je het sociale leven van je kind een zetje kunt geven (hobby, sportclub)
• Houd voor ogen dat het een tijdelijke situatie is

Conclusie

Emigreren vraagt de nodige aanpassing van je kind. En dat doet ook wat met jou als ouder. Geef jezelf en je kind de tijd om aan de nieuwe situatie te wennen. Heb geduld en wees je ervan bewust dat dit een tijdelijke situatie is.

Heb je naar aanleiding van dit blog vragen of wil je meer weten over emigreren in het algemeen? Stuur me dan een berichtje via contact@deemigratiecoach.nl. Ik kom graag met je in contact!

Please follow and like us:
Emigeren – hoe is dat eigenlijk voor je kind?

2 gedachten over “Emigeren – hoe is dat eigenlijk voor je kind?

  • 12 januari 2018 om 14 h 42 min
    Permalink

    Interessant om te lezen! Mijn kinderen zijn hier in Spanje geboren, dus die weten niet anders maar met kinderen emigreren is toch een heel ander verhaal.

    Beantwoorden
    • 13 januari 2018 om 19 h 29 min
      Permalink

      Dank je wel voor je reactie. Hoe oud zijn jouw kinderen nu? Hoe kijken zij aan tegen Nederland of zijn ze daar nog te klein voor?

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *