Eén van de moeilijkste dingen van emigreren is denk ik het verder weg zijn van familie en vrienden. Dit wordt vaak ook aangegeven als datgene waarvan men verwacht dat het het moeilijkste zal zijn. En dat is het ook. Niet even langs kunnen gaan als je daar zin of behoefte aan hebt. Als ik naar mezelf kijk, is het echt niet zo dat ik de deur plat liep bij mijn familie. Maar het kón wel. Nu is die vanzelfsprekendheid weg en dat maakt het lastiger. Ik kan niet even op een neer, voor een paar uurtjes ofzo. Nee, als ik nu ga dan is het meteen voor een paar dagen.

Verdriet

Verdriet op afstand

Als alles goed is met mijn gezin en mijn dierbaren dan gaat het prima. Dan weet je dat iedereen zo zijn gangetje gaat en is het gemis ‘goed te doen’, om het zo maar even te zeggen. Maar als het niet goed gaat dan doet het meer verdriet om op afstand te wonen. Vorige week overleed mijn tante. En dat was zo’n moment dat ik me afvroeg waarom ik in het buitenland wilde wonen. Ik voelde me verdrietig en miste mijn familie en ik wist dat ik niet naar de begrafenis toe kon. Ik wilde graag bij mijn familie zijn en dit afscheidsmoment met hun willen delen.

Maar niet alleen bij overlijden voel je je extra bewust van de afstand. Er zijn meerdere situaties die extra pijnlijk zijn. Zoals wanneer er iemand in je familie ziek is. Als je er niet bij kunt zijn als iemand naar het ziekenhuis moet. Je heel graag even een arm om die ene persoon wilt leggen die het moeilijk heeft.

Verdriet
Wat is de afstand groot als een dierbare overlijdt terwijl jij in het buitenland woont.

Twijfel over wat je zult doen

Het kan zijn dat je erg gaat twijfelen of je op en neer zal gaan. Moet je het nu wel of niet doen? Zeker in situaties die langer duren, bijvoorbeeld bij ouder wordende ouders die langzaam achteruit gaan. Of die ene dierbare die ziek is en steeds een beetje slechter wordt. Wat moet je doen? Wanneer is het juiste tijdstip om te gaan? Het is vaak een keuze die je niet makkelijk kunt nemen. Vaak nog bemoeilijkt door het feit dat jezelf in het buitenland een kleiner sociaal netwerk hebt en daardoor minder opvangmogelijkheden voor je eigen gezin. Wat doe je met je gezin/kinderen/huisdieren als jij er niet bent?

Tips die je kunnen helpen bij je verdriet

Emigreren betekent onherroepelijk ‘verdriet op afstand’, zowel groot als klein. Het is iets waar je een manier in zult moeten vinden om mee om te gaan. Een manier die bij jou past en waardoor je persoonlijke gebeurtenissen vanuit het buitenland een plek kunt geven. Een paar tips die je kunnen helpen:

  • Laat weten dat je ermee zit. Krop je gevoelens niet op. Praat met iemand over de situatie. Zelf ben ik een ‘schrijver’ en ik plaatste een gedicht op Facebook om uiting te kunnen geven aan mijn gevoelens. Ik kreeg lieve reactie en dat luchtte op. Ik voelde me gesteund.
  • Praat met je familie en vrienden. Ik heb mijn oudste nicht gebeld om haar te condoleren en dat was erg fijn. Zo had ik toch het gevoel er een beetje bij te zijn. Het was fijn om haar stem te horen en te weten hoe de dag van de begrafenis wou verlopen. Er zijn overigens tegenwoordig manieren om online bij een dienst aanwezig te zijn. Zelf heb ik daar geen ervaring mee, maar dat is wellicht een mogelijkheid.
  • Neem de tijd om te rouwen. Ook al ben je er fysiek niet bij. Neem te tijd om op jouw manier afscheid te nemen van de dierbare die je bent verloren. Sta stil bij ziekte en persoonlijke gebeurtenissen die je raken.
  • Laat van je horen. Stuur die persoon die je nodig heeft een kaart, een bos bloemen, een lieve email. Pak de telefoon of videochat en laat weten dat je ervoor ze bent, ook al ben je niet in de buurt.
Verdriet
Geef uiting aan je eigen verdriet.

De keerzijde van de medaille

Bij emigreren hoort ook verdriet. Je zult door de ontstane afstand sommige gebeurtenissen extra verdrietig vinden. Of je zult je extra bewust zijn van de keuze die je hebt gemaakt. Het hoort erbij. Het neemt je gevoelens niet weg, maar het is misschien wel makkelijker te accepteren. Het is onderdeel van jouw leven nu. Het is de keerzijde van de medaille.

Wil jij naar aanleiding van dit blog een keer praten over jouw situatie in het buitenland? Stuur me dan ene mailtje op contact@deemigratiecoach.nl of meld je aan voor een gratis sessie.

Please follow and like us:
Verdriet op afstand. De keerzijde van de medaille.

3 gedachten over “Verdriet op afstand. De keerzijde van de medaille.

  • 5 oktober 2018 om 16 h 39 min
    Permalink

    Beste Aimee,

    Dit kan ik mij helemaal voorstellen. Geen controle, alleen je verdriet op dat moment. Lijkt mij een afgescheiden gevoel.

    Veel sterkte,

    Liefs,

    Melanie

    Beantwoorden
    • 5 oktober 2018 om 17 h 33 min
      Permalink

      Dank je wel Melanie voor je reactie!

      Beantwoorden
  • 18 oktober 2018 om 10 h 14 min
    Permalink

    Goedemorgen,

    Het is een verscheurend gevoel, dat verdriet en gemis. Ik sta met een voet op Rhodos en met de andere in Nederland, zo voelt dat. Als zorgzame type, moederkloekje, doet het mij extra veel pijn dat mijn kinderen nu nog in Nederland wonen en ik op Rhodos.
    Ik heb zo graag mensen om me heen en ben nu alleen met mijn partner. We kennen hier inmiddels wel wat mensen, maar iedereen heeft toch ook zo zijn eigen dagbestedingen, enz.
    Ik voel me ontheemd, nergens meer thuis.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.